Joke is deze avond thuis gekomen met een extra bijdrage aan onze stapel laminaat pakketten die de woonkamer stilaan beginnen te vullen. We hadden beslist dat we laminaat of parket zouden leggen in de kamers op de bovenste verdieping. Dat niet alleen, maar ook nog dat we voor elke kamer iets anders wilden.
Voor de werkkamer hebben we gekozen voor witte eik (Casa Loc van Berryfloor, 13,95€/m² bij Hubo, speciale prijs) laminaat. De logeer/amusement kamer hadden we graag gezien met het Tundra laminaatje van de Ikea (het Antique gevoel), omdat dat heel mooi zal uitkomen met de witte kussens van de zetels die we daar zullen zetten.
De slaapkamer zouden we graag beleggen met echte parket. Nu is volle parket bijna onbetaalbaar geworden, maar worden er verscheidene parketten aangeboden, die enkele millimeter mooi hout aanbieden, met daaronder dan wat ik geknabbeld hout noem. Maar toch nog hout. Bij ma en pa konden we de verschillende types eens uitproberen, want die hebben ze alle 3 liggen (vol hout, vol hout/geknabbelde onderlaag en laminaat) en Joke was ook van mening dat je het verschil niet voelt tussen niet geknabbeld en wel geknabbeld, maar dat het verschil tussen hout en laminaat toch wel de moeite was om met je blote voetjes over te lopen.
Deze morgen zag Joke dan dat ons droomparket in de Ikea afgeprijs was, wat ons toch ettelijke euro’s zou besparen. Zij er dus naartoe na het werk, samen met Pieter om dus die toevoeging te doen aan de stapel die er al lag… En het ziet er zo schoon uit. Nu nog enkele weekjes wachten om te kunnen leggen, en we zijn op ons gemak.
Entries (RSS)
2007-10-03 at 3.17 pm
De “echte” parket hebben we uiteindelijk ook nog gevonden.
Na een aantal uitstapjes bij de parketeur op het Becker Remyplein, hebben we ons toch nog in de massa op batibouw gestort, en daar hebben we eigenlijk een superdeal gedaan. Bij een Oost-Vlaams familiebedrijf stootten we op Boèn (wit gekalkte eik) en kwamen we tot de ontdekking dat Parket Vandebergh er niets aan kon doen dat zijn prijzen de helft hoger lagen dan die van Boèn. Het product dat Vandebergh aanbood was gewoon de helft duurder dan de Boèn.
We moeten toegeven dat zowel de service van het familiebedrijfje als het product zelf van superkwaliteit zijn. Met een plannetje maken ze direct een berekening van het aantal pakken parket je zou nodig hebben. Ze leveren bovendien aan huis voor ongelooflijk laag bedrag en op heel korte termijn.
Die mannen kennen hun ding. Voor alle zekerheid hadden we een pak extra besteld, die nu in de garage ligt, want je hebt totaal geen verlies aan het product. Volgens de expert was de Boèn bovendien supermakkelijk te installeren. Gewoon schuiven en aankloppen. En afmeten natuurlijk.
Bij het leggen was de Casa Loc van Berryfloor tamelijk handelbaar. Alleen kwestie van het systeem te pakken te krijgen en vervelend dat je eerst de rij aan elkaar moet klikken voor je hem aan de vorige rij kan klikken.
De Tundra van Ikea was daartegenover een hel. Tegenstribbelen en totaal niet handelbaar in vergelijking met de andere parketten. Gelukkig dat het maar een kleine ruimte was.
Daarmee is het parketverhaal natuurlijk nog niet uit. We hadden ook nog een schuurbeurt in petto voor het merbeauparket in de woonkamer. Een hele organisatie en een heel avontuur om machines te pakken te krijgen.
Nadat we pogingen hadden ondernomen om bij brico een machine te reserveren, en dat niet is gelukt, ben ik op zoek gegaan naar een ander bedrijf. En gevonden. Niet eens ver van bij ons. In Wilsele bij Misterfloor. Daar huur je voor ‘t weekend en krijg je er de maandag gratis bij. En gelukkig maar. Wat een werk en wat een vuiligheid.
De bandschuurmachine was nog te doen. Maar in de keuken hebben we die niet genoeg gebruikt. Toen kwamen helaas de kantjes. Aiai. Met de grote kantschuurmachine konden we precies niet zo goed weg. Ongelooflijk zwaar, waardoor je het rechtstaand en voorovergebogen moet doen. Uiteindelijk zijn we overgeschakeld op een klein handschuurmachientje.
Na de grote stofwolken kwam de fun. De walsschuurmachine. Die moet je echt super onder controle kunnen houden. David kon daar nog goed wegmee. Ikzelf heb niet eens pogingen gedaan om dat ding onder controle te nemen.
Eens alles geschuurd en stofvrij (toen waren we al dinsdagmorgen) dachten we dat we de machines konden terugdoen. Niets is minder waar. Tussen twee laklagen begint de fun weer, want dan moet je weer met de wals erover.
We hebben wel het één en ander geleerd, onder meer dat je twee-componenten-lak niet op voorhand moet gaan mengen, want dat wordt zelfs in een afgesloten container keihard binnen de 8 uren.
In elk geval mag het resultaat er wezen. Kwestie van dat nu goed te onderhouden, zodat we niet binnen de kortste tijd weer in het stof zitten.