Op 1 juni 2008 stierf wereldberoemd mode-ontwerper Yves Saint Laurent in zijn huis in Parijs. Samen met zijn zaken- en levenspartner Pierre Bergé had Yves Saint Laurent tijdens zijn leven een vereniging opgezet om de historie te bewaren van het modebedrijf dat zijn naam droeg, “The Pierre Bergé – Yves Saint Laurent Foundation“. Naast het hoofddoel hield de foundation zich ook bezig met het organiseren van tentoonstellingen. Daartoe had het een mooie collectie uitgebouwd, die unaniem geprezen werd doordat het een veelzijdige collectie was, die er toch in slaagde van een zekere eenheid te behouden. Het was met andere woorden geen allegaartje van zoveel mogelijk samengeraapte kunstwerken, maar er zat samenhang in. Om die reden had Abu Dhabi naar verluidt een bod gedaan op de hele collectie, maar Pierre Bergé had dat afgewezen.
In de Vlaamse media was het redelijk uitgesmeerd (op z’n minst De Morgen en het Nieuwsblad vermeldden het) dat een gedeelte van de collectie zou worden verkocht. Volgens the Economist is het de bedoeling om de activiteiten van de foundation verder te blijven financieren met de opbrengst van de verkoop van de niet-YSL gerelateerde kunstwerken. Hetzelfde artikel in The Economist laat uitschijnen dat de verkoop één van de belangrijkste zou zijn in zijn genre. Hoewel de verkoop doorgaat in het Grand Palais in Parijs, de bakermat van het Yves Saint Laurent imperium, heeft Pierre Bergé een kunstgalerij in Brussel, op de Grote Zavel. Voor de verkoop werden de belangrijkste werken, een 60-tal, daar tentoongesteld, na New York en Londen.
Omdat het de laatste keer was dat de werken samen te zien zouden zijn, vonden we het de moeite om onze kans te wagen. Maar we hadden het kunnen weten : toen we er aankwamen rond 12u15, stond er al een ellenlange file op de stoep, tot achter de straathoek. Het was aan de koude kant, met een snijdende wind die niet hielp om ons te motiveren aan te schuiven. Dat hebben we dan met veel spijt in het hart toch niet gedaan.
Wat we wèl gedaan hebben is op de Grote zavel, de bakermat van zowel Marcolini en Wittamer, alle chocoladeboutiques gaan bekijken en vergelijken. Alles is daar bij elkaar te vinden: Marcolini, Wittamer, Neuhaus, Godiva, met dan ietsje verder, op het pleintje voor de zavelkerk een beetje een buitenbeentje : de Côte d’Or shop. De pattiserie afdeling van Marcolini had ons bijna te pakken : een hartvormig taartje met crème brulée, stukjes framboos en nog enkele ingrediënten die ons deden watertanden. Wittamer pattiserie kon zijn naam niet echt waarmaken, toch niet in de vitrine. De zaken die daar stonden uitgestald waren wel mooi vormgegeven, maar het bleef allemaal nogal gewoontjes. We misten de inventiviteit die we bij Marcolini daarvoor hadden gezien.
Bij Neuhaus hebben we terug onze voorraad ingedaan van chocospresso tabletten. Naast de doos kan je sinds kort ook één specifieke smaak kiezen, wat we dan ook gedaan hebben. Bij Godiva zijn we dan gegaan voor het grote hart, met allerlei kleine hartjes erin, elk met zijn eigen vulling en smaak. En dan zijn we naar de Côte d’Or shop vertrokken om daar een warme choco te drinken en ons even in zwart afrika te wanen. Op de terugweg zagen we dat de rij wachtenden in dat kleine uur nauwelijks was opgeschoven. Samen met die warme choco hielp dat enorm om onze teleurstelling te verwerken.
Door het Egmontpark slenterden we dan met onze warme choco langs de achterkant van het Hilton naar de ‘Parking 2 Portes’, waar we zonder problemen onze wagen hadden gezet. In dat Egmontpark blijken ze ook brunch op zondag aan te bieden, wat misschien een idee is als het wat beter weer is.
Al bij al een leuke middag, ook al hebben we niet kunnen doen waarvoor we naar Brussel vertrokken waren.
Entries (RSS)