Spannend…

De laatste dag met de oude trapOriginally uploaded by fiammy 

De laatste dag met de oude trap

Ik was deze avond naar Vostro desktops aan het kijken op de Belgische Dell site (ik woon in België), en kwam op de pagina van de Vostro 410 terecht. Het feit dat het in de Vostro series een Quad-core processor aanbiedt interesseerde mij.

Om uit te proberen stelde ik een systeem samen om een idee te hebben van de prijs. Toen moest ik echt wel even slikken wanneer ik op de pagina terechtkwam waar mijn keuze van grafische kaart werd gevraagd: Dell geeft de mogelijkheid om standaard een AMD Radeon 3650 HD in het systeem in te bouwen, met als extraatje de GeForce 8800GT voor … 44 134 €! En de ATI Radeon 3450 (het tragere broertje van de standaard bijgeleverde 3650 HD) voor een luttele 44 344 €.

Ik wist al lang dat sommige grafische kaarten evenveel kosten als een volledig systeem, maar dit leek me wat teveel van het goede als je het mij vraagt . Ik heb het niet uit mijn duim gezogen, de screenshot hieronder geeft het bewijs

[ad#ad-horiz]

De Download is binnen. Nu eens zien wat die FF 3.0 juist is… en of hij zoveel beter is zoals je overal kan lezen.

Nu het weer het eindelijk toelaat wordt het stilaan tijd om de lenteschoonmaak niet alleen maar binnenshuis te laten woeden. De tuin draagt, na onze escapades in het najaar om de bamboe te verdrijven, waardig de naam ‘patattenveld’, en dat begon stilaan zorgwekkende proporties aan te nemen.

Op deze foto zijn de grote nieuwigheden te zien. We hebben ons namelijk laten verleiden door het reclamefoldertje van de Hubo, en daardoor staat nu een tuinfrees in onze garage te blinken. Welja, dat blinken is er na de eerste keer wel af.

Daarnaast plannen we nu om met de kasseien waar vroeger het grasveld me afgelijnd werd een paadje te leggen. We hebben zo te zien al een mooie collectie, en die liggen dan nog op hun smalle kant. Er zijn er bij die 15cm op 10 zijn. Daarmee, plus de hoeveelheid die nog langs de achterzijde van het voormalige grasveld half begraven wacht op zijn bevrijding, zou een paadje toch wel moeten kunnen.

Het resultaat van de frees is al gedeeltelijk te zien links, waar het houten terras een inham maakt. Daar heb ik hem eens losgelaten waar pa de boel had omgespit. Met die frees had ik een schitterend resultaat na een half uurtje werk.

Het is nog verre van afgelopen. De grond moet helemaal omgespit worden, maar dat zal een stukje per keer gebeuren. En dan een goed moment kiezen om gras te zaaien. We moeten de eerste maand na het zaaien thuis zijn om alles in de beste condities te houden (sproeien als het niet regent, zorgen dat er niet teveel wordt opgevreten door vogels, een full-time bezigheid bijna).

Twee jaar geleden was het er bijna van gekomen, maar de kaarten waren op voor we er hadden besteld. Dit jaar kregen we opeens een telefoontje van Ellen, die vroeg of we misschien meewilden. En als Bart Peeters het feestje organiseert, hoef je niet lang na te denken natuurlijk. Nekka here we come!

Deze 15 editie speelde zich zoals de voorbije paar jaar terug af in het Sportpaleis. Na een intiem ‘Omdat ik van je hou’ met Raymond die piano en één van de zangpartijen voor zijn rekening nam, kwamen een hele schare artiesten langs die één of twee van hun bekendste liedjes ten beste kwamen geven. De Vlaamse kleinkunst was goed vertegenwoordigd in Jan De Wilde, Hugo Matthyssen, Ronny Mosuse en de al genoemde Raymond Van Het Groenewoud.

Als onverwachte traktatie konden we dan nog genieten van een heel uitzonderlijk concert van de levende legende Ramses Shaffy.  Hij zong twee dijken van liedjes (Laat Me, en “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder”) samen met een jonge band waarmee hij de laatste tijd in Nederland had getoured. Voor iemand van zijn gezegende leeftijd kon hij de ruimte van het sportpaleis in zijn tweede liedje beter vullen dan in het wat moeilijkere ‘Laat Me‘, maar het feit dat het hem lukt is op zich een hele prestatie.

De andere artiesten werden afgewisseld door Bart Peeters die een selectie uit eigen werk bracht. Daar bewees hij duidelijk mee dat hij na The Radio’s misschien wel minder frequent op de radio te horen is geweest, maar dat hij daarom niet bij de pakken is blijven zitten. De monsterhit AAA Anthem en het veel ingetogener ‘Heist aan zee’ waren de uitschieters die bij mij het meest zijn blijven hangen.

Ik had natuurlijk geen fototoestel mee, maar ik twijfel of het iets zou gegeven hebben met de beweging en de belichting in zo’n grote, donkere ruimte. We hebben er alleszins mooie herinneringen aan overgehouden, en de 3 uur waren voorbij voor we het wisten. Geen moment last gehad van het rechtstaan, maar dat heb je nooit als er zoveel dansbare succesnummers bij zitten waardoor je gewoon moet dansen.

Het zal aan de centrale gast liggen in 2009, maar als ik er geen gloeiende hekel aan heb, is de kans groot dat we volgend jaar weer present zijn voor een nieuwe avond vol vertier en muziek.