Dit jaar hebben we er goed van geprofiteerd.

Vrijdagavond zijn we naar Piu geweest, op de Leuvensesteenweg in Zaventem. Piu biedt een moderne Zuiderse keuken aan. De gerechten hebben een traditionele basis, met een moderne afwerking. Zonder veel sauzen, maar met originele ingrediënten komt de kok tot een smaakvol geheel. Ook qua interieur is het een verrassing. Helemaal anders dan je aan de buitenkant zou verwachten.

Maandagavond zijn we bij Vert de Gris aanbeland. Centrum Brussel, op 5 minuten stappen van parking Albertina. Na een valse start met het voorgerecht – we kregen allemaal de tartare de boeuf, terwijl we allemaal iets anders hadden besteld – verliep de avond verder vlot. Ook hier blijven de gerechten puur, zonder veel toeters en bellen, maar allemaal met een verrassende toets. Foie gras in de tartaar en wat notenolie, een cocosnoottoets in het paneermeel van de vis, en een mascarponemousse met onderaan een bodempje amaretto. Het smakenpalet is fusion met zowel Oosterse als Zuiderse invloeden. Het kader is vooral Vert, met hier en daar een beetje Gris.

Twee aanraders dus. En ze hebben allebei een terras.

Spannend…

Het was fun, fun, fun. En hot, hot, hot. Zeker 30 graden, en we hebben de hele dag met een prinsessenmuts resp. sultanmuts op ons hoofd gelopen.

www.youtube.com/watch?v=vyxesrTd4ww

Alle mogelijke horrorverhalen zijn niet uitgekomen. Geen armen of benen in het gips, geen katers (of katinnen), maar gewoon dikke leute.

De uitblinkers van de dag: na de traditionele snoepjesverkoop kwam het oliebollenbakken op de Leuvense kermis en ‘s avonds het wokken terwijl we geboeid waren door fluffy handboeien.

En de souvenirs? Boxershort-etiketjes en heel veel gedichtjes. En het mooie draaiboek natuurlijk.

Nog eens een dikke merci aan Magali en Pieter om dat allemaal te regelen.

En die foto van de trouwmascotte moet ondertussen wachten tot na de trouw want iemand heeft onze fotokaart ontvoerd.

Maar foto’s van de vrijgezellen staan ongetwijfeld al overal op het internet. Blijkbaar hebben tientallen mensen ons gefotografeerd. Canadezen, Oost-Europeanen, … noem maar op.

Doordat we konden profiteren van het vlottere verkeer tijdens de schoolvakantie waren we mooi op tijd in …, en dat was maar goed ook. Norbert zei meerdere keren dat het vlot vorderde, en toch was het na 23u eer we van bij hem vertrokken.

Ook al wist ik in het begin niet helemaal wat ik ervan moest verwachten, zijn we daar alle twee met een goed gevoel buiten gekomen. Het zal geen mis zijn zoals die gewoonlijk in een kerk wordt gehouden, maar ook geen carnaval zoals ik in mijn schooljaren heb moeten/kunnen meemaken.

Vandaag liet ze weten dat het klaar is. Wij hebben het gezien op foto en het is echt schitterend, maar wat het is zal pas onthuld worden op 10 september. Dat wordt aftellen jongens.

Iedereen stapt uit behalve David’s pa, die gaat proberen om onze auto te parkeren en Pieter die zijn eigen auto gaat parkeren.

Het huwelijk voor ons gaat ondertussen het stadhuis binnen. De zenuwen beginnen toe te slaan, want Pieter is één van de twee getuigen en hij heeft bovendien de ringen mee :-S

Gelukkig komt iedereen op tijd terug aan bij het stadhuis en stonden we daar niet met een getuige te weinig.

Ook het huwelijk na ons is ondertussen bij het stadhuis aangekomen. En nu wordt het grof: Zij mogen wel daar parkeren. Dat is regelrecht schandalig natuurlijk.

De plechtigheid op het stadhuis verloopt zonder verdere ongelukken, maar het verhaal is nog niet uit. Blijkt dat David’s pa een ongelukje heeft gehad met onze auto… En Magali, de andere getuige, is door het vele foto’s trekken van de trap van het stadhuis gevallen. We hebben dus ook bij de dokter gezeten op onze trouwdag. En Magali zat voor de volgende week met een verrokken pees.

Ellen en Wim hadden hun kaars besteld bij “de Kaarsengieterij” op het internet, en waren daar redelijk enthousiast over. De website is nu niet de modernste, maar hij werkt, is overzichtelijk en biedt veel keuze. Daar gaat het om natuurlijk. Uiteindelijk bleek dat de kaarsengieterij gevestigd was in Brugge (naast Sint-Salvator kerk in een zijstraatje van de Steenstraat).

Dit weekend was ik in Brugge, terwijl Joke haar trouwkleed ging halen in Oostburg. Aangezien ik dat trouwkleed toch niet mocht zien (traditie!) ben ik dan ook maar iets nuttigs gaan doen en ben ik bij de kaarsengieterij binnen gesprongen, waar ik door het hele proces werd geloodst van idee tot kaars.

Ik ben redelijk blij met de hele procedure tot nu toe, en Joke stond achter de keuzes die ik had gemaakt. Mijn ouders zullen de kaars enkele dagen voor onze trouwpartij kunnen afhalen, dus ik ben nieuwsgierig aan het afwachten wat het eindresultaat zal zijn.

Dat was best vroeg ‘s morgens om door te gaan, want in de vakantieperiode durven de treinen na 8u30 richting kust wel eens vol te zitten. Wat doe je dan tijdens zo’n rit? Normaal gezien haal ik dan de portable uit, maak connectie via 3G met het internet, en doe wat achterstallig ImpressCMS werk. Maar niet deze keer.

Deze keer hadden we besloten om toch eens te beginnen met het opstellen van het stramien voor onze huwelijksviering. Daarvoor hadden we van onze Rent-A-Priest een mail gekregen met een hele reeks vragen die we moesten beantwoorden, om zo een gepersonaliseerde viering te kunnen houden.

Tijdens de heenrit was het wat moeilijker om inspiratie te vinden, want ik was allesbehalve wakker. Maar tot mijn grote voldoening hadden we het volledige document doorlopen en aangevuld tegen het moment dat we bij de terugrit (Kust -> Leuven) de spoorbrug over het kanaal in Leuven over reden.

Nog een todo dat van de lijst voor het trouwfeest kan geschrapt worden. Nu alleen nog de muziek.