Karekiet 39

Vandaag is het zover. Het burgerlijk huwelijk om 14u15 deze namiddag. Het wordt nog een drukke voormiddag. Om 11u30 komt iedereen toe en we moeten nog de catering voor de lunch doen (broodjes).

Op de Sinksenfoor in Antwerpen hebben de mannen wat tijd doorgebracht aan een schietkraam. Resultaat: de eerste knuffel voor de baby van Ellen en Wim, en onze trouwmascotte. De foto komt later.

De trouwjurk voor het grote feest op 10 september is al even besteld, maar wat te doen met het “kleine feest” op 12 augustus?

Eén van de collega’s kwam op de proppen met Kaat Tilley. Dat ik daar zelf niet aan gedacht had.

We spraken bijgevolg af op een stoffenverkoop ten huize Kaat Tilley en ik kwam uiteindelijk thuis met twee zomerse stofjes die mij een “Roman Holiday“-gevoel gaven en een afspraak met Kaat Tilley om wat met die stofjes te gaan doen.

Gisteren hebben we de creatieve geest van Kaat Tilley aan het werk gezien. In een mum van tijd had ze het hele ensemble uitgedokterd. Ik zie het al half voor me, maar het blijft toch spannend.

Benieuwd naar het eindresultaat. Dat zullen we eind-juni normaal te zien krijgen.

Eén van de eenvoudigste manieren om een taal te oefenen, is er actief mee bezig te zijn. Mijn manier om dat op een gemakkelijke manier te doen is één of andere publicatie in die taal op regelmatige basis te lezen. Toen ik taallessen Duits volgde, was ik vaste klant in de IMS in Leuven voor mijn wekelijkse dosis C’t Magazin in het Duits. Daarvoor had ik even Der Spiegel geprobeerd, maar het zware taalgebruik konden me niet echt boeien. Met een computermagazine ging dat als vanzelf.

Nu volg ik Engelse les (conversatiejaar, veel spreken dus), en dan komt mijn lopend abonnement op The Economist toch wel van pas. Vroeger had ik het eerder voor Business Week, maar enkele jaren geleden besloot uitgeverij McGraw-Hill om de Europese en Aziatische edities stop te zetten, en dan werd het wat teveel amerikaanse navelstaarderij. Vandaar mijn overstap op The Economist, dat zonder speciale edities per wereldregio er toch in slaagt om wekelijks een gebalanceerd overzicht te geven van wat er zich heeft afgespeeld. Spijtig genoeg zit daar een Euroscepticus in de hoofdredactie, die elke week een aspect van de Europese gang van zaken uitvergroot en probeert belachelijk te maken.

Zo zie je maar, de perfecte publicatie bestaat niet. Maar ik zag vandaag tot mijn grote verbazing dat er ook een Audio Editie bestaat sinds enkele weken. De tijd dat het alleen best-sellers waren die werden verkocht op stapels CD’s zodat iedereen de avonturen van Harry Potter of Dan Brown kon volgen terwijl hij of zij in de file stond, is ten einde. The Economist biedt nu een wekelijkse

(meer…)

De kerstboom staat er! Welja, hij staat recht, maar dat doet hij tot nader order in onze garage, nog ingepakt in het netje waarin we hem gekocht hebben. Zoals vorig jaar komt deze ook van Aveve, want met de bon die elk jaar van Cera komt is het toch wel voordelig.
Door hem ingepakt te houden krijg ik hem later gemakkelijk de trap op zonder dat hij teveel naalden verliest. Nu is het de beurt aan Joke om er zoals elk jaar weer eens iets leuks van te maken.

Grote hoeveelheden snoepgoed, de kerstbomen die stilaan opduiken in de huizen, een heel leger van chocoladen sinterklaasfiguurtjes, jengelende kinderen en lange wachtrijen aan de kassa van elke winkel die ook maar iets met amusement te maken heeft. Dat zijn allemaal duidelijk ingrediënten van de sinterklaasperiode.

De kerstman en Halloween beginnen aan zijn populariteit te knagen, maar op 6 december, zijn eigen dag, is de oude man zo te zien nog op zijn hoogtepunt. Ik heb nog geen blijde intrede van de kerstman gezien of zo. Daar heeft ie nog wat werk aan, wil hij de heilige man uit Spanje van de troon stoten.

Onze beste sinterklaaswensen aan iedereen. Snoep maar eens goed, dit is het beste excuus dat er zal zijn om je eens te laten gaan tot aan de eindejaarsfeesten!

Ik heb al een tijdje zitten zoeken naar een gemakkelijke manier om ons blog dat draait op WordPress te linken naar mijn Facebook pagina. Dan zien de mensen via Facebook ook wat er hier zo allemaal wordt geschreven. Moet ik het niet honderd keer herhalen .

Ik gebruik Wordbook, voor zij die geïnteresseerd zouden zijn in hetzelfde.

Het weer doet weer raar de laatste tijd. Vandaag met de collega’s een zware regenvlaag getrotseerd, maar gelukkig niet weggewaaid. Dat is wel iets anders dan de stelling aan de Leuvense ring die de brandweer gecontroleerd heeft doen instorten. Die stond bijna op wegvliegen, en wie wil er nu ‘s morgens voor hij naar het werk vertrekt een stelling van zijn wagen plukken?

Engeland spreekt zelfs over de ‘Storm of the Century’ (maar die century is nog maar 8 jaar ver, dus veel vergelijkingsmateriaal is er nog niet echt. Die is grotendeels aan ons voorbijgegaan, maar mijn voornemen om ‘s morgens met de fiets naar het station te rijden is nu wel voor de volgende dagen naar de vaantjes. Welja, er zullen wel nog kansen komen om mijn sportiviteit te bewijzen…

Eén van de dingen die nog te doen waren(naast het definitief leggen van de internet-infrastructuur doorheen het gebouw) , was de opbergplanken tegen de muur bevestigen in het ‘kot’. Daar waar de frigo, de verwarmingsketels en de wasmachine staan, hebben we een mooie, blote, witte muur die er gewoon om SCHREEUWT om gebruikt te worden als stockagemuur. Dat we dringend nog plaats nodig hadden om boodschappen en thee (vooral die thee eigenlijk) te kunnen zetten was natuurlijk mooi meegenomen.

Morgen komt de artillerie uit Brugge terug langs (mijn ouders), om die laatste grote kast naar het eerste verdiep te hijsen. Dat zal wel lukken, maar tot nu toe was daar geen sprake van. Om de kast door de deur te krijgen naar de tuin, moet hij eerst tot aan die deur geraken. En daar knelde het schoentje… tot nu.

We hebben de hele avond lang de garage in ijltempo ‘hervuld’, want een groot deel van de inhoud van de garage waren verspreide dozen. Nu we houten rekjes hebben geplaatst (of ineen gevezen), en de resterende dozen op elkaar gestapeld (3 tot 4 hoog) geeft die garage opeens de indruk van bijna leeg te zijn. Daar zal mijn rug blij voor zijn.