Hoe dan ook een gemiste kans.

Dit is zeker niet de laatste keer dat we in Più en Vert de Gris terechtkomen. Onze keuzelijst met restaurants is weer wat aangedikt

Goeie keuze!

Na een aantal uitstapjes bij de parketeur op het Becker Remyplein, hebben we ons toch nog in de massa op batibouw gestort, en daar hebben we eigenlijk een superdeal gedaan. Bij een Oost-Vlaams familiebedrijf stootten we op Boèn (wit gekalkte eik) en kwamen we tot de ontdekking dat Parket Vandebergh er niets aan kon doen dat zijn prijzen de helft hoger lagen dan die van Boèn. Het product dat Vandebergh aanbood was gewoon de helft duurder dan de Boèn.

We moeten toegeven dat zowel de service van het familiebedrijfje als het product zelf van superkwaliteit zijn. Met een plannetje maken ze direct een berekening van het aantal pakken parket je zou nodig hebben. Ze leveren bovendien aan huis voor ongelooflijk laag bedrag en op heel korte termijn.

Die mannen kennen hun ding. Voor alle zekerheid hadden we een pak extra besteld, die nu in de garage ligt, want je hebt totaal geen verlies aan het product. Volgens de expert was de Boèn bovendien supermakkelijk te installeren. Gewoon schuiven en aankloppen. En afmeten natuurlijk.

Bij het leggen was de Casa Loc van Berryfloor tamelijk handelbaar. Alleen kwestie van het systeem te pakken te krijgen en vervelend dat je eerst de rij aan elkaar moet klikken voor je hem aan de vorige rij kan klikken.

De Tundra van Ikea was daartegenover een hel. Tegenstribbelen en totaal niet handelbaar in vergelijking met de andere parketten. Gelukkig dat het maar een kleine ruimte was.

Daarmee is het parketverhaal natuurlijk nog niet uit. We hadden ook nog een schuurbeurt in petto voor het merbeauparket in de woonkamer. Een hele organisatie en een heel avontuur om machines te pakken te krijgen.

Nadat we pogingen hadden ondernomen om bij brico een machine te reserveren, en dat niet is gelukt, ben ik op zoek gegaan naar een ander bedrijf. En gevonden. Niet eens ver van bij ons. In Wilsele bij Misterfloor. Daar huur je voor ‘t weekend en krijg je er de maandag gratis bij. En gelukkig maar. Wat een werk en wat een vuiligheid.

De bandschuurmachine was nog te doen. Maar in de keuken hebben we die niet genoeg gebruikt. Toen kwamen helaas de kantjes. Aiai. Met de grote kantschuurmachine konden we precies niet zo goed weg. Ongelooflijk zwaar, waardoor je het rechtstaand en voorovergebogen moet doen. Uiteindelijk zijn we overgeschakeld op een klein handschuurmachientje.

Na de grote stofwolken kwam de fun. De walsschuurmachine. Die moet je echt super onder controle kunnen houden. David kon daar nog goed wegmee. Ikzelf heb niet eens pogingen gedaan om dat ding onder controle te nemen.

Eens alles geschuurd en stofvrij (toen waren we al dinsdagmorgen) dachten we dat we de machines konden terugdoen. Niets is minder waar. Tussen twee laklagen begint de fun weer, want dan moet je weer met de wals erover.

We hebben wel het één en ander geleerd, onder meer dat je twee-componenten-lak niet op voorhand moet gaan mengen, want dat wordt zelfs in een afgesloten container keihard binnen de 8 uren.

In elk geval mag het resultaat er wezen. Kwestie van dat nu goed te onderhouden, zodat we niet binnen de kortste tijd weer in het stof zitten.

Maar we hebben nog dat ander “kot”. Hetgeen wat de meeste mensen garage noemen. Wij ook hoor, maar de ruimte heeft tot nu toe nog niet de mogelijkheid gehad om die functie te gaan vervullen. Beetje bij beetje schiet het wel op. Onze eindstreep is namelijk in zicht. Tegen dat we de housewarming hebben moet die garage opgeruimd zijn.

Zoals verwacht zitten de dozen die nu nog rondslingeren vol met dingen waarvoor tijdens de verhuis geen tijd meer was om te sorteren. Het sorteren is dan ook best grappig. Gisteren kwam ik bijvoorbeeld de volgekladde brochure van alle Knokke-Heistse hotels tegen. Die had ooit, tijdens een vakantiejob bij Toerisme Knokke-Heist, dienst gedaan als dagdagelijks werkinstrument. Toen wellicht interessant, maar nu volledig out of date. Dus, bij het oud papier.

Het einde van de tunnel is in zicht en de missie lijkt haalbaar. Wat zal ons bolleke (lancia Y) blij zijn als het eindelijk binnen mag slapen. Al die regen, dat kan niet goed zijn.

Deze morgen dacht ik bovendien dat mijn auto dienst deed als amfibie. Het water gutste als een rivier door de straten van Sint-Pieters-Woluwe. Misschien moet PwC in het vervolg bedrijfsboten overwegen in plaats van bedrijfswagens. Met het weer dat we hier de laatste tijd hebben, is dat misschien zelfs een rendabele optie. Een alternatief voor het fileprobleem?